Het mysterie van de Toynbee-tegels

Halverwege de jaren tachtig begonnen inwoners van Philadelphia en verschillende andere Amerikaanse steden vreemde tegels op te merken die waren ingebed in straten en wegen van steden. Deze kleurrijke plaquettes in mozaïekstijl, gemaakt van linoleum, waren ongeveer zo groot als een kentekenplaat en bevatten allemaal een variatie op de volgende cryptische boodschap van vier regels:

TOYNBEE IDEE

IN BEWEGING `2001

OPSTAAN DODE

OP PLANEET JUPITER

Tot op heden zijn honderden Toynbee-tegels op mysterieuze wijze verschenen in verschillende Amerikaanse steden, waaronder Boston, Pittsburgh, Chicago, Cleveland, New York City, Detroit, Tulsa, Oklahoma, Washington, DC en Margate, New Jersey, evenals in Zuid-Amerika.

De stijl van de tegels is in de loop der jaren gevarieerd, evenals hun distributietempo en locaties. Onlangs zijn bijvoorbeeld tegels voornamelijk verschenen in en rond Philadelphia, waar veel Toynbee-tegelfans geloven dat de tegelzetter leeft.

Maar na meer dan 30 jaar is dit alles wat iedereen echt weet. Wie er achter de bizarre stedelijke straatkunst staat en wat de boodschap betekent, staat nog steeds open voor intens debat.

Het bericht ontcijferen

De naam "Toynbee" op de tegels zou verwijzen naar de Britse historicus en filosoof Arnold J. Toynbee uit de 20e eeuw, die suggereerde dat het hiernamaals niet automatisch wordt verleend en dat mensen hun eigen leven moeten creëren. Ook relevant kan zijn Ray Bradbury's korte verhaal uit 1984 genaamd "The Toynbee Connector", dat verwijst naar Toynbee's idee dat mensen alleen zullen overleven als ze geloven dat een betere wereld mogelijk is en ernaar streven hun eigen toekomst vorm te geven.

"Movie 2001" is waarschijnlijk een verwijzing naar Stanley Kubricks sci-fi-filmmeesterwerk "2001: A Space Odyssey" uit 1968 over een bemande ruimtemissie naar Jupiter waarin een van de astronauten ouder wordt tot zijn dood en vervolgens wordt herboren als een foetus. De film, mede geschreven door Kubrick en sciencefictionschrijver Arthur C. Clarke, wordt algemeen beschouwd als een verkenning van de menselijke evolutie en de bestemming van de soort in het universum.

Ondanks het feit dat de tegels in hun bewoordingen verschillen (sommige wisselen bijvoorbeeld "film '2001" uit voor "Kubrick's 2001") en sommige dragen extra berichten (zoals "Elke journalist vermoorden"), geloven Toynbee-tegelliefhebbers dat de tegelzetter het belangrijkste is boodschap is consistent en moet letterlijk worden geïnterpreteerd. Dat wil zeggen, mensen moeten ophouden het hemelse hiernamaals te verwachten dat door religies wordt beloofd, en in plaats daarvan het volgende evolutiestadium te starten en hun eigen hemel te creëren door dode mensen weer tot leven te brengen op Jupiter.

Tegels leggen

Een Toynbee-tegel bij een zebrapad op 2nd Street en 2nd Avenue in New York City. (Foto: MusikAnimal / Wikimedia Commons)

Een van de grootste mysteries is hoe de tegels eigenlijk in straten zijn ingebed. Een theorie die gepopulariseerd werd door de documentaire "Resurrect Dead: The Mystery of the Toynbee Tiles" uit 2011, is dat de tegelzetter ze door een gat in de vloer van zijn of haar auto op de wegen gooit.

Justin Duerr, een liefhebber van Toynbee-tegels die hielp bij het maken van "Resurrect Dead", beweert dat hij ooit een nieuw gelegde tegel in Philadelphia heeft gevonden en denkt dat hij het geheim kent. Nadat hij een bericht in een stuk linoleum heeft gesneden, wikkelt de tegelzetter het blijkbaar in teerpapier en lijmt het aan elkaar voordat het op straat wordt vastgehouden met wegteer. Na verloop van tijd zorgen auto's en de hitte van de zon ervoor dat de tegel in het asfalt smelt. Uiteindelijk slijt het verkeer het teerpapier weg, waardoor de boodschap zichtbaar wordt.

Ironisch genoeg leidt het inbedden van tegels in wegen ook tot hun uiteindelijke vernietiging. Veel Toynbee-tegels zijn weggesleten van miljoenen autobanden die eroverheen rijden en van wegenonderhoud. Tegels die dichter bij zebrapaden en trottoirs liggen, hebben het beter gedaan.

Toynbee-tegelwachters verdelen ze meestal in twee categorieën: oude stijl en nieuwe stijl. Tegels in oude stijl (die ruwweg verschenen van 1985 tot 2001 in 25 steden in de VS en Zuid-Amerika) waren typisch kleurrijk en bevatten afbeeldingen en andere niet-tekstuele ontwerpelementen.

Na 2001 verschenen tegels in nieuwe stijl bijna uitsluitend in Philadelphia en nabijgelegen gebieden. Ze waren kleiner met minder artistieke bloei. Na 2007 begonnen oude ontwerpelementen echter weer te verschijnen.

Na een onderbreking in 2011 (sommigen zeggen dat de documentaire de tegelzetter tijdelijk had afgeschrikt), verschenen er weer nieuwe tegels in Philadelphia, maar ook in Baltimore, New York en Wilmington, Delaware.

Bekijk deze kaart van Toynbee-tegellocaties.

Het is vermeldenswaard dat een aantal copycat-tegels die op Toynbee-tegels lijken maar verschillende berichten bevatten, ook al jaren in het hele land verschijnen.

House of Hades is een anonieme groep die al jaren Toynbee copycat-tegels legt. Deze bevindt zich op de kruising van H en 4th Streets NW in Washington, DC (Foto: evrik / Wikimedia Commons)

Onbekende artiest?

Zijn de tegels het werk van één of meerdere personen? Niemand heeft ooit de verantwoordelijkheid opgeëist, maar dat weerhield mensen er niet van om bepaalde aanwijzingen aan elkaar te rijgen.

In 1983 begon een man uit Philadelphia, James Morasco genaamd, contact op te nemen met talkshows en werd geïnterviewd in een Philadelphia Inquirer-artikel over zijn ideeën om Jupiter te koloniseren met herrezen aardbewoners. Hij richtte ook een organisatie op die aan dat doel was gewijd, de Minority Association.

In 1996 vond een verslaggever genaamd Doug Worgul een Toynbee-tegel in zijn woonplaats Kansas City, Missouri. In 2003 belde hij, na jaren van onderzoek, de enige James Morasco die in het telefoonboek van Philadelphia stond. De vrouw van de man zei dat hij eerder dat jaar op 88-jarige leeftijd was overleden en geen kennis had van de tegels. Toch blijven tegels sindsdien opduiken.

De filmmakers van "Resurrect Dead" concludeerden dat James Morasco eigenlijk een alias is die wordt gebruikt door een teruggetrokken Philadelphia-man genaamd Severino "Sevy" Verna, en onthulde zijn identiteit in hun documentaire. Een ding dat hen naar Verna leidde, was zijn adres in Philadelphia, dat overeenkomt met een adres dat jaren geleden op een tegel in Zuid-Amerika is geschreven.

Verna heeft nooit met de filmmakers gesproken. Hij heeft ook nooit in het openbaar naar voren gekomen of enige verbinding met de tegels toegegeven. Volgens een interview uit 2014 met Steve Weinik, die aan de film heeft gewerkt, blijven hij en zijn collega's 'uiterst zeker' dat Verna de man is.

Raadsel opgelost? Misschien voor sommigen. Maar zonder absolute bevestiging mag dit tegelmysterie nooit tot rust komen.

Duik hier dieper in.

Verwante Artikelen